TAGHIYAWAT

Pinipilit lumabas sa mundong ibabaw ng matambok, mapupula at makinis na halimaw na kinatatakutan ang mga magagandang dilag. Minsan nga ay nagtatampo na ang halimaw na ito sapagkat kahit alam niyang hindi niya ginustong lumabas at magpakita sa mga dilag wala siyang magawa. Naiinis na ang halimaw na ito sa lahat ng alipusta, lahat ng mura at pagkunot ng noo ng kanyang biktima, hindi niya ito gusto, ngunit patuloy pa rin sa paggawa ng dahilan ang mga taong ayaw sa kanya upang siya ay malikha at muling mgahasik ng lagim
Inosente siya ngunit hindi naniniwala ng lahat. Patuloy siya sa paglaki kasabay nito’y malakas na hinaing ng kanyang biktima. Maya-maya pa’y naramdaman niya ang pagsaksak sa kanya ng puting bagay na nagdulot ng pagdurugo ng buong katawan nito. Makailang sandali pa’y mas tumitindi ang kanyang pagkasuklam sa daigdig sapagkat alam niyang kaunting panahon na lamang ang ilalagi niya sa daigdig. Nanatili siya sa kanyang kinalalagyan, nararamdaman niyang tumitindi ang pagbuhos ng kanyang dugo.
Sa kabila nito kitang kita ang ngiti sa kanyang mapulang mukha, sapagkat alam niyang kahit mamatay pa siya ay magiiwan siya ng palatandaan na magsasabing, minsan ay may isang halimaw na dumapo sa mukha ng pumaslang sa kanya.

( Isinulat habang pinagmamasdan ang magandang mukha ng mahal ko kaninang umaga, February 5, 2010)

Para sa mga nakatali na ngunit naghahanap pa

Tahimik ang paligid. Ang tanging palamuti ay ang makukulay na bulaklak na nagpapagaan sa mga nagmamasid habang nakaupo sa matatabang luntiang damo na nagpapagaan sa pakiramdam ng mga taong nagpapahinga, pati ng mag pulubi na waring nagseselos sa kagandahan at kulay ng mga bulaklak.
Sa kabila ng kagandahan nila, nakakapagtakang walang paru-pao ang dumadapo sa mga ito. Wala ring gutom na bubuyog na kadalasan ay mainagay na sunisipsip sa tamis ng bulaklak.
Habang nabibingi ako sa sobrang katahimikan ay siya naming pagpasok ng pulutong ng mga taong hindi mo kakakitaan ng anumang bakas ng kasiyahan, namamayani sa kanilang mga mukha ang pagdurusa. Ngayo’y aking napagtanto ang dahilan kung bakit hindi pinapakialaman ng bubuyog at paru-paro ang mga kaakit akit na bulaklak ito ay dahil alam nilang may nagmamay-ari na sa mga ito.

(Isinulat habang iniisip ang katahimikan sa sementeryo)

Wow

Pulubi?

Kalong-kalong ang bagay na gawa sa kawayan, si Mang Berto ay patuloy na binabagtas ang kahabaan ng kalsada. Punong-puno ng alikabok ang kanyang paang halos narrating na ang lahat dako, kasabay ang tsinelas niayang nakaririwasa lang ng kaunti sa gamit ng pulubi. Awa ang aking naramdamn sa pagmamasid sa matanda. Marahil ay nagrereklamo na ang kanyang tiyan, ngunit ang nakakainis ay walang magawa ang tulad ko. Naisip ko tuloy, sino ang kawawa siya na dapat tulungan o ako na walang magawa kundi magmasid lang Hindi man ako nalilipasan ng gutom dama ko pa rin ang hirap na natatamasa ngayon. Sinundan ko ang mata, huminto siya sa may kanto, kumatok, pinagbuksn ng matanda, matandang puno ng perlas na palamuti sa katawan. Humingi ang matanda ng tubig, dali-daling pinatawag ng ginang ang katulong, sabay sambit ng ganito, “Honey ba’t nagaun ka lang,” hinalikan ng matanda ng ginang binati ng ganito, “Asawa ko dala ko na ang dekorasyon para sa magara anting tahanan. Umalis ako na umiiling, mukhang naloko ako, bigtime pala ang loko!!!!!

(Ginawa habang hinihintay ang isang kaibigang lumabas sa isang establishment na kaharap ng St. Agnes, wala akong magawa lowbat kasi ako!)